فقط خود او را طالبند و عزّ و شرف و فضيلت و معرفت را همه در تذكّر و مناجات با حق دانند . اينان اگر توجّه به عالم كنند و نظر به كونَيْن اندازند ، نظر آنها عارفانه باشد و در عالم ، حقّ جو و حق طلبند و تمام موجودات را جلوهء حقّ و جمال جميل دانند . از محضر ، حاضر را طلبند و احترام محضر را براى حاضر كنند و عبوديّت را مودّت و معاشرت با كامل مطلق دانند و اشتياق آنان براى عبادت از اين باب است ! ! ولى ما بيچارگان گرفتار آمال و امانى و بستهء زنجيرهاى هوا و هوس و فرورفتگان در سِجْنِ مسجور ظلمانى طبيعت كه نه بويى از محبّت و عشق به شامّهء روحمان رسيده ، نه لذّتى از عرفان و فضيلت را ذائقهء قلبمان چشيده ، نه اصحاب عرفان و عيانيم و نه ارباب ايمان و اطمينان ، عبادات الهيّه را تكليف و كلفت دانيم و مناجات با قاضى الحاجات را سربار و تكلّف شماريم ، جز دنيا كه مَعْلَف حيوانات است ميل به چيزى نداريم و جز به دار طبيعت كه مُعتَكَف ظالمان است تعلّقى براى ما نيست ، چشم بصيرت قلبمان از جمال جميل ، كور و ذائقهء روح از ذوق عرفان ، مهجور است » ! ! « 1 » امام باقر عليه السلام مىفرمايد : پدرم حضرت سجّاد ، نعمتى از نعم الهى را ياد نكرد مگر اين كه سجده آورد . آيه‌اى از قرآن كه در آن مسئلهء سجده بود قرائت نكرد مگر همراهش به سجده آمد . رنجى از او بر طرف نگشت مگر اين كه به خاطر آن سجده كرد و از نماز واجبى فارغ نشد جز اين كه آن را به سجده پيوند داد و موفّق به اصلاح اختلاف بين دو نفر نگشت مگر اين كه به خاطر توفيقش به آن كار بر خدا سجده كرد . در جميع مواضع سجودش اثر سجود آشكار بود ، به همين خاطر

--> ( 1 ) - پرواز در ملكوت : 1 / 258 .